Zaligheid

This was published on a personal blog I ran during the nillies, it’s included here as a historical archive. Links and images may be broken, it’s been a while.

Ik moest niet wachten op de uitslag van de jury. Geslaagd zou ik wel zijn, en meer mochten ze toch niet zeggen.

Het lijkt niet echt. Het lijkt zo aannemelijk van binnenkort terug bij WINA, VTK en Story te gaan shoppen voor leerstof, maar zo zal het niet gaan.

Het is een verschil als dag en nacht. De laatste weken, stressy. Thesis in tweede zit, je best doen, gemotiveerd blijven. En dan… het grote niets? Vier jaar inspanning werden beloond, en buiten schijnt de zon. Ik kan het weer merken, weer met volle teugen lucht inademen en voelen hoeveel geluk ik heb.

Daags na de laatste academische stuiptrekking zou ik mijn medejongleurs treffen op een uurtje van Gent, in het Nederlandse Goes. Mijn toch noordwaarts eindigde ter hoogte van Gentbrugge, op de pechstrook van de E17. Koppelling kapot, niets aan te doen. De VAB was al onderweg.

Het gevoel van zalige voldaanheid liep zo wat vertraging op. Gelukkig schijnt de zon, dat maakt alles weer goed.